Huub.

Er zijn maar een paar mensen achter DearestDog. Dit verhaal is van een van ons.

Ze had voor hem al van veel honden gehouden - diep van ze gehouden, en om elk van hen in stilte gerouwd, zoals je dat doet als de wereld niet helemaal begrijpt waarom je er nog steeds niet overheen bent. Geen van die liefdes was klein. En toch was geen van hen 'Huub'.

Hij was twee toen ze hem ophaalde. Gered. Ze nam hem mee naar huis, en ergens in dat eerste uur redde hij haar terug. Het soort band waar je niet op rekent en die je niet kunt uitleggen.

Hij kon geen trappen lopen, dus sliep ze beneden op de bank tot hij zich veilig voelde. Vanaf die dag waren ze onafscheidelijk - hij las haar gedachten, en ging overal mee naartoe.

Hij ging niet zomaar mee. Hij hoorde bij het team, in alle opzichten - hij stond zelfs als collega op de website van haar bedrijf, met een eigen e-mailadres. Want dat was precies wie hij was.

Toen ineens: agressieve kanker, op zijn zesde. Elke behandeling, elke mogelijkheid, alles wat er uit te geven viel. Het was niet genoeg.

In de weken daarna kwam die bijzondere eenzaamheid van rouwen om een hond, in een wereld die meestal zegt - 'het was maar een hond'. Drie uur 's nachts, de riem nog bij de deur, de stilte die schreeuwt. En nergens om naartoe te gaan. Niemand om mee te praten. Geen app, geen plek die het begreep.

DearestDog is wat er toen had moeten zijn. Geen hulppagina. Niet de typische 'vijf fasen van rouw'.

Het luistert, en het begrijpt. Je kunt er je verhaal kwijt zonder oordeel, en je gaat er op je eigen manier mee om, in je eigen tijd.

En zolang je hond nog bij je is - als je elke wandeling, elke foto, elk gewoon moment wilt vasthouden - is het daar heel geschikt voor. Zodat je er later altijd naar terug kunt gaan.