Huub.

Er zijn maar een paar mensen achter DearestDog. Dit verhaal is van een van ons.

Ze had voor hem al van andere honden gehouden, diep. Geen van die liefdes was klein. En toch was geen van hen Huub.

Hij was twee toen ze hem ophaalde. Gered. Ze nam hem mee naar huis, en ergens in dat eerste uur redde hij haar terug. Het soort band waar je niet op rekent en die je niet kunt uitleggen.

Hij kon geen trappen lopen, dus sliep ze beneden op de bank tot hij zich veilig voelde. Vanaf die dag waren ze onafscheidelijk - hij las haar gedachten, en ging overal mee naartoe.

Hij ging niet zomaar mee. Hij ging elke dag met haar naar haar werk, en stond als collega op de website van haar bedrijf - met een eigen e-mailadres. Maar dat was maar een klein deel van wie hij was.

Toen ineens: agressieve kanker, op zijn zesde. Elke behandeling, elke mogelijkheid, alles wat er uit te geven viel. Het was niet genoeg.

In de weken daarna kwam een bijzonder soort eenzaamheid. Drie uur 's nachts, de riem nog bij de deur, de stilte die schreeuwt. En nergens om het kwijt te kunnen. Geen plek die het begreep.

Dus bouwde ze wat ze zelf had gezocht. Geen hulppagina. Niet de typische 'vijf fasen van rouw'.

Je kunt er alles kwijt. Niets wordt beoordeeld, niemand jaagt je op. Je gaat er op je eigen manier doorheen, in je eigen tijd.

En het hoeft niet te wachten tot dan. Zolang je hond nog bij je is, is het de plek voor elke wandeling, elke foto en elk klein moment - zodat alles er is wanneer je het nodig hebt.